آن سوی ِ های و هوی کلاغهای بیمار
و آسمان سرخ و سیاه دلتنگ
و باد که به سردی ناگفتنی می وزد
و
ا س ت خ و ا ن میسوزاند
و هوای زلال سرد ِ سرد
...
آن سوی روزهایی که فرداهایشان
سپید سپید است
پر از زمستان
...
آن سوی پنجره های خانه ی پدری
که رو به خدا باز میشود
رو به
ا ب د ی ت
...
صدای خفه
بر مرگ
و سکوت دست نخورده ی کوچه ی
همیشه نمور
و
بی آفتاب
که گوشم را پر از پایان میکند؛ پایان انتظار؛ پایان دلهره
و
وجودم را آکنده از قربت
...
آن سوی این یلداهای همیشه بی مادربزرگ
به پلک زدنی
مملو از نفسهای چسبناک مادر
و دستان آلوده
بی شک
من چه دردمند
چه اندوهناک
چه غریب
...
آن سو ترها
همه چیز
بوی خ ا ک خواهد داشت!
...
پ ن: محفل آریائی تان طلائی...شادیهایتان یلدائی
تو
آشفته ترین خوابی
که به شبهای تاریخ زده ای
و منسجم ترین واژه ای
که به اذهان
رسوخ کرده ای
تو
اندوهی ترین قهقهه ای
که شکوفا گشته ای؛
ژولیده ترین آبادی زمان
و پرهیاهو
ترین گنگ دورانی
تو ...
تو قهرآلوده ترین صلح جهانی
و من
فقط
غرق شده در یک هجوم
دو حرفی
مبهوت پراکندگی دو
حرف ام
که
تاریخ؛
همیشه
از تکرار آن
مایوس
خواهد ماند!
درد من گرچه از جنس دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که
پوستینشان
و چین روی آستینشان
درد میکند!
"قیصر امین پور"
