و بی مخاطب:

چائی اش را فوت میکند، بین خوردن و نخوردن برایم یک چیزهائی را تعریف می کند، بیشتر از حرفهایش به نگاهش، به حالاتی که این داستان ِ لابد تکراری که جز من برای چند نفر دیگر هم همینطوری، بی هیچ تغییری تعریفش کرده باشد گوش میکنم. خودم هم همینطور هستم. یک اتفاق را یا نمی توانم تعریف کنم یا اگر توانستم و شد فقط یک جور بلدم. بار دوم هیچ چیز دیگری نمی توانم کم یا زیاد کنم. نمیتوانم یک جور ِ با آب و تاب تری تعریفش کنم. همه چیز را انگار که بخواهم خبری را که از رادیو شنیده ام  یا تیتر روزنامه بوده باشد، روایت کنم، میگویم. و نوشتنم هم...نمیدانم. قریب به یقین نمی تواند توفیر داشته باشد.

می بینم که لبهایش را تکان می دهد، بین چند پاراگراف حرفی که بیرون می ریزد، دو سه تا واژه را می شنوم. واژه هائی که به خودم و زندگی خودم ربط داشته باشد. بقیه اش را بیرون نیامده، همانجا فراموش میکنم. چقدر حرفهائی که ناشنیده فراموش کرده ام. چقدر آدمهائی که در همان لحظه ای که باهاشان گپ می زدم یا چائی و بستنی میخوردم، دفن کرده ام و چقدر راههائی که نرفته به مقصد بردمشان. حالا که فکر میکنم باید آدم ِ پیچیده تری باشم که این همه ناکامی و فراموشی و ناتمام ِ تمام کرده دارم.

باد، پائیز را از پنجره هل می دهد، حواسم به هم می ریزد:

میخواهم خودم را در مسیر روایتش بیندازم و نمی شود. نمی دانم آدم ها چطور نمی فهمند که نباید برای من چیزهای طولانی را تعریف کنند. چطور باید حالی شان کنم از هر داستانی که می گویند، روی هم سه جمله اش را شنیده ام و بقیه اش بین دهان ها و گوشم مانده، معلق می زند. حرف باید "صاحاب" داشته باشد. از یک جائی شروع و به یک جای دیگری ختم شود. دیگران لابد براشان اهمیت ندارد. شاید خودم هم که کم حرف می زنم برای همین باشد. نمی خواهم حرفهایم بی پدر و مادر شوند. پیش خودم لااقل مال ِ خودم هستند. نمی خواهم سگ دو بزنند که به یک جائی برسند و نرسند و من هی دست و پا بزنم، با حرکت دست و اشاره و تلفظ های با آب و تاب یک جوری تفهیمشان کنم. اینطور که نمی شود. باید صاحبش پیدا شود، درست و حسابی، شبیه حرفهای اصیل، تحویلشان بدهم.

بلند می شوم. به نوشته ای می روم که با اتفاقات هرگز نیفتاده، می آید. هنوز لبهایش تکان می خورد و من نمی شنوم. گوشهایم فی البداهه از سر عادت شنیده هایش را ، فراموش میکنند، پاهایم پله ها را که دو تا یکی بین آمدن و دویدن ترک میکنم، به فراموشی می گذارند. فکرم، محتاط، به لبهایی دست میزند که حالا شاید پشت سرم هیاهو میکند و من رفته ام که از حرفها، همان یک از هزار را هم مردود کرده باشم. به لبهائی که چند لحظه زمان باقی ست تا میان ِ مرگ نارنجی برگهای پیاده رو، در عصر  ِ اندوه زده ی خیابان، هرگز ندیده باشم...

شهریور نود- همدان