پیچیدگی ِ این سطور،  فکرم را هزار پاره میکند و هر تکه را جائی میبرد، تا میخواهم دوباره جمع و جورشان کنم، یادم میرود کجا را خوانده بودم. از دوباره...و هر بار که به اول برمیگردم، تا جائی که دوباره میخوانم همه چیز آشناست. ورق نمیخورد که نمیخورد.

شیون زنی با وهم آلودگی حرفهای باد میدود میان گوشهایم. ناخودآگاه است که پله ها را دو تا یکی، دنبال صدا میدوم. نزدیک میشود، همه ی وجودم را میبرد به شومی یک حادثه. به یک همیشگی تلخ. که غریب نیست،آشناست، مثل همان سطور کذائی و حالا برای اولین بار، آمده، دلم را بدجور به هم ریخته...

یک ناخودآگاه رعب آلوده، از پشت، روی پله ها هَل ام میدهد. هزار بار میان افتادن و برخاستن، فقط میروم...به دل ِ صدا پیش میروم و نمیرسم. حکایت همان سطرهاست، همان ورق خوردن خیالی...

این هم آغوشی ِ باد و شیون ِ زنانه، رخنه میکند، از گوش ها پیش می آید، تمام فکرم را ملتهب میکند. ذهن ام، بی خون، کورمال کورمال میدود. طبیعت است که حکم میکند، همه ی خون را پاها ببلعد و برود...حالا کجا؟ چرا؟...یک ناخودآکاه ِ بزدل

...

پلک ها چه میشوند، بی خون، مگر نباید این مردمک ها را بگیرند، که بیرون ندوند، میان واقعه، میان ِ نمیدانم کجا؟

یاد دستهائی می افتم که میان خواب و بیداری روی پلک هایم می سُرد. یک چیزهائی هست که هیچ موقع تکراری نمیشود، شبیه کابوسهایی می ماند که هزار شب، شبیه هم می آیند و هر شب، بیشتر از قبل زهره ات را میدراند. تکیده ترت میکند. آن موقع که روی پله ها میدوم نه، همین حالا که این ها را مینویسم است که این فکرها سراغم می آید. آن موقع فکرت رفته است مانده پیش حادثه، تا تو بروی برسی بهش...این فکر لعنتی که یا او تو را تر و خشک میکند، یا تو او را...

حالا رفته ام، انقدر دویده ام، انقدر ورق زده ام و از آن سطرهای هولناک دور شده ام، آنقدر صدا شنیده ام و پشت سر گذاشته ام، که در یک سکوت ِ عمیق مستغرق، مبتلای کلمات شده ام. از آن سطر ها پس افتاده ام. این من، این من ِ مبتلای دردهایی که کسی نمی بیند، که کسی نمیفهمد، لابلای همین سطر ِ آخر ِ پایان ِ یک کتاب قطور گیر کرده ام. ناخودآگاهم را نمیدانم کجا گذاشته ام. یک جائی جا مانده که دیگر هیچ چیزی، دست ِ دلم را نمیگیرد ببرد. نشسته ام، میان ِ یک انزوای کبود، همان سطر ِ پایان که کسی بیاید بخواندم و نمی آید.

همه، همانجا، قبل ترها، خیلی قبل تر ها وامانده اند، میان سطور کذایی شان، میان ورق نخوردن ها. میان ِ یک چیزی شبیه ِ گذشته های من.

حالا این منم که جهان را روایت میکنم. یک عبارت ِ تکیده ی محو، در انتظار دستهائی که بیاید این پلک ها را روی هم بگذارد...

فروردین نود