آسمان، سرخ و سیاه

                           نا ندارد که به خون گریه کند

ابر سنگین و تر است

                          و در این بغض ِ عمیق

                                              نتواند که ز غم شکوه کند

لاله ها غرقه به خون

        عقل در بند ِ جنون

                     و سکوتی سنگین

                                     شهر را آکنده است...

شب فروریخته زلف

                       به گریبان ِ جهان

                            و ربوده ست ز ظلم

                                             ز ستم

                                                     بند و عنان

و زمین وامانده ست

                         ز به خود چرخیدن

                             بس که از بی شرمی

                                           بشنیدن، دیدن!

***

و من امروز در این ظلمت سرد

                 چشم امید به جائی دارم

                               که در آن نقطه ی هر چند بعید

                                                  مردی از دور، پر از عشق و نوید

                                                                         سوی من می آید

                                                              گ ا م برمیدارد...

                                                سوی ما می آید!

میم. قاف

بیست و پنجم تیرماه هشتاد و هشت