جای من خ ا ل ی ِ خ ا ل ی ست!

دور تر ها
من آبی آسمان بودم
                        آزاد و عمیق
                                     بی درد و وسیع

و امروز فقط
                یک فریب خورده ی ماتم
                                    یک درد نگفتنی
         یک خط خوردگی سیاه
                          که تکرار می شود
                                        زیر ضربه های نا جوانمردانه ی
                           قلم تیره رنگ تو

                                               نا معلوم
                                                       نا خوانا
یک واژه
       که دارد به خود می پیچد
                از دردِ دور افتادگی و "ا ن ف ص ا ل" حرفهایش
امروز فقط
       یک مشت در هم رفتگی ام
                                یک عالمه خالی
از اینجا تا عمق آسمان

آه
...
جمله ام بی "من" شده است
جای من خالیِ خالیست!

+ مرواريد قادري